Vrijdag 23 augustus 2024 ~ deel 2
Na de paspoortcontrole op Madrid belanden we opnieuw in het tax-free paradijs van de luchthaven. Iedereen die al eens gevlogen heeft, weet het wel: je moet er altijd doorheen. Je wandelt letterlijk midden door de winkel, met verleidingen aan alle kanten. Het enige dat we kopen, is water. We vullen de flesjes van de kinderen bij en halen een fles voor onszelf.
Onderweg stoppen we even voor een toiletpauze en maken we een foto met, volgens E. althans, Ferdinand de Stier uit de gelijknamige Disney-film.
Bij de gate is het al behoorlijk druk. De vlucht naar Shanghai vertrekt hier ook, dus we nemen plaats op de enige vrije stoelen die er nog zijn. Terwijl V. in zijn reisschriftje schrijft, doden we de tijd door wat te eten. Ondertussen groeit de rij bij onze gate. Hoezo? Het is pas 22:30 en we vertrekken pas om 23:55. We hopen weer als een van de eersten te kunnen boarden met de kinderen, maar eigenlijk maakt dat niet zoveel uit. We hebben immers toch een vaste zitplaats.
Een steward komt toe en ik vraag in mijn basis-Spaans of we met de kinderen gebruik kunnen maken van priority boarding. Helaas, dat geldt alleen voor kinderen tot 24 maanden. De passagiers worden nu opgedeeld in zones. We staan klaar om in te stappen, redelijk vooraan in de rij. Ondertussen arriveert er een verzameling nationaliteiten, waaronder nu ook mensen met Paraguayaanse paspoorten. Voor ons staan gezinnen met baby’s en kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als de onze. Dan wordt omgeroepen dat families met kinderen eerst mogen instappen. Dat zijn wij toch ook? Een vriendelijke vrouw gebaart dat we voor mogen, en ja hoor, we mogen alvast aan boord. Of dat nu een zegen of een vloek is, dat weet ik nog niet. Ik vraag om een extra label voor de buggy, want ik zag dat andere kinderwagens effectief een tweede tag hebben (met de instructie dat de buggy direct bij het vliegtuig moet worden afgegeven, en niet naar de bagageband)
Het vliegtuig is een Dreamliner 787-9: drie rijen met stoelen, en elk zitje heeft een eigen tv-scherm voor entertainment. De kussentjes en dekens liggen klaar op onze stoel. Tijdens het online inchecken zagen we dat de rij voor ons en de erachter nog vrij waren, net als enkele plaatsen verderop in het vliegtuig. We hoopten dat die vrij zouden blijven voor wat extra comfort tijdens de vlucht. Helaas, de plaatsen worden ingenomen. Alleen in business class zijn er nog plekken vrij, maar dat prijskaartje vonden we te hoog. Zodra iedereen op zijn plaats zit, meldt de kapitein dat we meewind hebben en bijna een uur eerder zouden landen. Dat wordt niet toegestaan in Asunción, dus blijven we 40 minuten langer in Madrid aan de grond staan. Het is behoorlijk warm in het vliegtuig, en we doden de tijd met wat meegenomen snacks. De kinderen willen op de tv’s kijken, maar door de vele omroepberichten wordt dat steeds onderbroken. “Geduld, schatjes, straks kunnen jullie 10 uur lang kijken,” zeg ik, al hoop ik stiekem dat ze vooral veel zullen slapen.
Eindelijk vertrekken we! Iedereen is vastgegespt, geïnstalleerd met dekentjes en knuffels, het entertainment voor de kinderen staat aan, een snoepje voor het opstijgen… en daar gaan we!
Na een halfuurtje valt E. in slaap. Het is dan ook al 1 uur ’s nachts (oude BE/NL tijd). Twintig minuten later geeft ook V. het op en valt in slaap. Ik dommel zelf ook even in, tot iemand me plots op de schouder tikt. De kinderen krijgen een maaltijd aangeboden. Jawel, om 2 uur ’s nachts. Maar we maken de kids niet wakker; ze hoeven niet meer te eten. Dus eten Pieter en ik alvast lasagne, ons voorgerecht. Vervolgens komt de hoofdmaaltijd voor de volwassenen: nog een lasagne of kip… geen vijfsterrenmaaltijd, maar wel de beste warme maaltijd die ik ooit in een vliegtuig heb gegeten.
Bij de bagageband raakt Pieter aan de praat met een Nederlands koppel dat in hetzelfde hotel verblijft. Overigens is de bagageband hier erg klein en bijna volledig gevuld tegen de tijd dat wij aankomen. Mannen leggen hier handmatig de koffers op de band, en rondom staan medewerkers klaar om mensen te helpen met hun bagage, ongeacht of ze jong of oud zijn. Het duurt even voordat onze koffers verschijnen. Je kan al raden dat ik even dacht: oh nee!
In de aankomsthal worden we opgewacht door onze chauffeur. Het is hier ontzettend druk vanwege een Jehova’s conventie. Dat hadden we al opgemerkt in het vliegtuig.
Ook worden we hartelijk welkom geheten met typische Paraguayaanse volksdans, om 6:20 uur ’s ochtends (lokale tijd: +6u voor BE/NL) in de luchthaven.
Bienvenido a Paraguay!
Goed gedaan zeg 👍 Het echte avontuur kan nú beginnen. We volgen het graag verder op en wensen jullie heel veel rijke ervaringen toe in goede gezondheid en volledig veilig!
Groetjes van Jan en Guido
Dat komt helemaal goed.
Üveel succes in jullie toekomst groetjes sonja Eric.
Dank je wel Sonja! Misschien zien we elkaar hier nog een keertje?