Terwijl ik dit schrijf, zitten we tussen werelden in. Letterlijk én figuurlijk. De voorbije maanden stonden in het teken van loslaten: na twee jaar werd het huis eindelijk verkocht, de koper wou er sneller in dan origineel gepland. Dat betekende opruimen, spullen weggeven en verkopen, dozen inpakken en tijdelijks ergens logeren. De afgelopen weken hebben we veel herinneringen doorgenomen. Ook nog heel leuke dingen gedaan, zoals met een schaapherder mee, naar de Efteling, de laatste keer over de meimarkt,… En nu komt een periode van heel bewust afscheid nemen. Niet alleen van onze familie en vrienden, van onze fysieke plek, maar ook van een manier van leven. Wat overblijft, zijn wij — als gezin, met onze dromen, intenties en innerlijke rust (of chaos, afhankelijk van de dag 😉).

We hebben besloten om niet zomaar “even te verhuizen”. Dit is een beweging van binnenuit. Een keuze die al lang in ons leefde, maar nu zichtbaar werd. Paraguay is niet langer een Plan B. Het is waar we willen zijn op dit moment, bouwen, groeien. In feite kan elke plaats, zolang we maar samen zijn. Met ruimte, tijd en meer aandacht voor elkaar, geen hectiek, geen ratrace.

De afgelopen maanden waren heftig. Het leegmaken van een huis is niet alleen een praktische klus. Elk ding, elk hoekje, elk kastje bracht herinneringen naar boven: een glimlach, soms tranen. Maar het gaf ook helderheid: we dragen de essentie met ons mee. Die spullen dienen ons niet, ze geven comfort. Onszelf, onze herinneringen en elkaar dat is waar het echt omdraait.

Lezingen, gesprekken en wat het teweegbracht

Tussen al dat inpakken en regelen door, organiseerde ik nog enkele lezingen. Over thema’s die me raken, die me bezig houden en die mensen en mezelf in beweging zetten. De reacties waren warm, intens, soms ook confronterend. Ik voel dankbaarheid voor de mensen die kwamen luisteren, vragen stelden, voelden, groeiden. Deze ontmoetingen bevestigen telkens opnieuw waarom ik dit pad blijf volgen, ook al voelt het soms spannend. De laatste sessie op 18 mei was voor mij een zeer emotionele. Ik werd verrast met warme woorden en een zelfgeplukt veldboeket met een betekenis aan. Dank je wel.

Wat nu? Eerst even landen.

Opnieuw letterlijk en figuurlijk. We zullen onze tijd beginnen in Asunción, de hoofdstad. Daar ronden we enkele administratieve dingen af én zien we mensen terug van tijdens onze vorige reis. Daarna trekken we verder naar het zuiden, Hohenau, waar we tot eind augustus zullen huren. Een fijne plek die ons bijblijft door de rust, het groen en de gastvrijheid.

Een nieuw thuis zoeken

In tegenstelling tot vele westerlingen hebben wij nog niks gekocht. Dat is ook onze intentie niet. Paraguay is zo groot, er is nog genoeg te koop. De prijzen zullen stijgen, dat klopt, maar er zijn mogelijkheden genoeg. Wij willen eerst zelf tot rust komen, ontkoppelen en voelen welke richting we uit gaan.

Tussen nu en eind augustus komen we misschien een plekje tegen voor onszelf. Iets dat klopt. Geen haast, wel een plek die voelt als thuis. Waar de kinderen kunnen spelen, wij kunnen creëren en we misschien opnieuw wortel kunnen schieten. Of ook niet, dan kijken we verder. De wereld heeft zoveel mooie plekken. Paraguay wordt onze nieuwe basis van waaruit we onszelf en de wereld verder gaan ontdekken.

Het is spannend. Vermoeiend. Ook stresserend soms. Maar we zijn onderweg naar iets dat klopt, op dit moment. En dat hoeft niet perfect te zijn.

Liefs,
Jamie