Toen het vliegtuig opsteeg in Brussel, voelde ik de tranen opwellen. Niet alleen om de mensen die achterblijven — familie, vrienden, alles wat vertrouwd is — maar ook omdat het besef plots hard binnenkwam: we doen dit echt. We laten het oude leven los en kiezen voor iets nieuws, samen met ons gezin.
Bij de landing in Paraguay kwamen die emoties opnieuw boven. Een soort van ontlading. Opluchting. Ongeloof ook. Fuck, we did it. Na al die maanden, wat zeg ik, jaren van voorbereiden, twijfelen, dromen, regelen… We zijn er. Echt.

We verbleven de eerste 10 dagen opnieuw in een hotel in hartje van Asunción, waar we vorig jaar ook zaten. Het was er een gezellige drukte: het hotel was goed gevuld met Nederlanders, er konden nog net enkele Belgen bij. De dagen erna stonden in het teken van de laatste administratieve stappen én uiteraard, acclimatiseren.

Na twee dagen de stad verkennen, vierden we de eerste zondag Pieter zijn verjaardag in goed gezelschap: een Nederlands koppel die vroeger vlak bij ons in Hulst woonden, kwamen mee vieren. We hadden elkaar vorig jaar al getroffen vlak voor we naar huis terug vlogen. We genoten nu samen van een heerlijk buffet bij Paulista, een churrasqueria in Asunción. Als cadeau kreeg Pieter een pot biologische honing — en die smaakt écht verrukkelijk. (Ik heb hem intussen ook al gebruikt als anti-bacterieelmiddel bij een nagelriemontsteking, top-gerief!)

Maandagochtend 2 juni gingen we met Monica langs bij de politie voor onze digitale vingerafdrukken — het systeem was sinds vorig jaar veranderd van “natte” naar digitale afdrukken, dus die moesten opnieuw genomen worden. Op zich ging alles vlot, tot bleek dat op een document van Pieter en mij stond dat we getrouwd waren… wat natuurlijk niet klopt. De kinderen konden hun vingerafdrukken gelukkig wél al laten registreren.

Monica ging ondertussen onze kaarten laten aanpassen. ’s Namiddags rond 14u keerden we dan terug met de kinderen, zodat Pieter en ik ook aan de beurt konden. Grappig genoeg werd die aanpassing gewoon met een blanco roller gedaan, erover getypt met “soltero” (alleenstaand), en daarna opnieuw geplastificeerd. Paraguay op z’n best.

Een paar dagen later spraken we af met Denice, een vrouw die ik via via op Instagram had leren kennen. Zij verhuisde eind vorig jaar met haar man en twee kinderen naar Paraguay, na drie jaar resident te zijn geweest in Spanje. De kinderen speelden fijn samen en wij konden ontspannen babbelen. Denice had gezorgd voor lekkere hapjes, en het voelde gewoon goed om nieuwe mensen te ontmoeten die met dezelfde taal, cultuur en kinderen hun weg zoeken in dit nieuwe land.

Tussen alle afspraken door namen we ook de tijd om de stad een beetje te ontdekken. Asunción heeft zoveel te bieden: we bezochten een dierentuin, een park, kleurrijke steegjes, een treinenmuseum en uiteraard… de gigantische shoppingcentra. Die zijn hier, zoals je vorig jaar kon lezen, verrassend modern, met winkels van onder andere Victoria’s Secret, Pandora, Lacoste, Ralph Lauren en Decathlon. In die laatste kochten we nog schoenen voor de kinderen, want net voor vertrek bleek bij E. dat ze te klein waren en bij V. nat (V. had nog buiten gespeeld bij een vriendje).

Wat ons misschien nog het meest raakte in die eerste dagen, was hoe veilig en welkom we ons voelden. Ik ging bijvoorbeeld alleen te voet naar de supermarkt, rond zonsondergang. Of alleen met de kinderen door de stad wandelen. Waarom ik dat aanhaal? Omdat het een van de eerste vragen is die mensen ons stellen: “Is het daar wel veilig?” Dat is blijkbaar het eerste beeld dat mensen hebben van Zuid-Amerika. Maar tot nu toe hebben wij het hier gewoon als warm, open en gemoedelijk ervaren.

In een park raakte Pieter in gesprek met een Colombiaans koppel en hun Argentijnse vriend, die rondreist in een oude bus die hij ombouwde tot camper. De dochter van de camperman was jarig, en langzaamaan kwamen alle andere ‘nomaden’ uit de buurt toe om dat samen te vieren. Wij waren er toevallig net voor hun vrienden arriveerden, maar werden meteen uitgenodigd. Een broodje in de hand, een drankje (rode wijn met frisdrank uit een gedeelde beker, zalig gewoon) en een warme bienvenidos van iedereen. Geen stijf gedoe, geen afstand. 

Ik sprak ook af met Anneleen, een jonge Belgische vrouw die solo door Paraguay en Brazilië reist. Ik ontmoette haar vorig jaar in Luque. Wat een fijne vrouw — dapper, puur, het hart op de juiste plaats. Haar manier van reizen, haar blik op de wereld… Mocht ik alleen zijn, ik reisde zo met haar mee.

En alsof dat nog niet genoeg sfeer gaf, speelde Paraguay die dagen ook een belangrijke voetbalmatch tegen Uruguay. De kinderen wilden per se supporteren, dus kochten we twee lokale shirts. Na de overwinning (2-0) mochten die shirts niet meer uit — en overal waar we kwamen, werden ze aangesproken: “¡Qué lindo!” Twee Europeaanse kindjes: een klein blond meisje en haar grote broer, in een Paraguay-shirt… ja, dat vonden de mensen hier duidelijk een leuk zicht.

Afgelopen zaterdag kochten we een tweedehands auto: een Kia Carnival, een ruime 8-zitter waarin ál onze koffers passen. Handig, want dan hoeven we geen busje te huren telkens we ergens heen willen of met onze koffers te slepen naar busstations. Het was me wel een spannend avontuur. Wat weten wij van een tweedehands auto kopen, in Paraguay? Gelukkig was de handelaar heel behulpzaam en haalde ik via internet ook zeer veel nuttige info. De kinderen noemen de auto een limousine 🤭 Maandag gingen we nog langs de escribanía (de notaris) om documenten op te stellen die nodig zijn voor de aanvraag van de cédula verde, de groene kaart die bij het voertuig hoort en je officieel eigenaar maakt.

Die papieren halen we later op, net als onze persoonlijke cédula’s, wanneer alles administratief verwerkt is.

Na de hele rompslomp in de hoofdstad voor de auto reden we maandagnamiddag eindelijk door naar Hohenau, waar we nu verblijven in een volledig uitgerust vakantiehuis voor drie maanden. Beetje dubbel gevoel want in en om de stad is zoveel te beleven. Wel is het heerlijk om tijdelijk een eigen plek te hebben, en van hieruit rustig te kunnen kijken naar een definitieve woonplaats — of dat nu hier in Hohenau is of elders, dat zien we later wel. Ook zullen we de vele mensen opnieuw ontmoeten die we vorige jaar leerden kennen, nu al veel zin in!

Dinsdag gingen we gelijk op bezoek bij een andere Zeeuws-Vlaming die hier vlakbij woont. Hij heeft een prachtig terrein en we maakten een heerlijke wandeling met de kinderen. We liepen tussen de koeien, stieren, kalfjes, fruitbomen en maisvelden. De natuur hier is echt indrukwekkend. De vergezichten die hij had op zijn perceel… adembenemend. Toeval wil dat ik dit huis vorig jaar ook op Facebook zag verschijnen, echter was het toen ons moment niet. Ik ben stiekem wel blij dat het toch bij iemand gekend terecht is gekomen en ik zo kan meegenieten van de natuur.

We zijn hier nu een goeie 14 dagen en er is al zoveel gebeurd. De jetlag viel al bij al mee; na een dag of twee, drie zaten we in het juiste dag-nacht ritme. De kinderen doen het verrassend goed. We nemen ook bewust onze tijd om écht te landen, om bij hen te zijn, hen onze aandacht te geven en om zelf te vertragen. Dat is niet altijd makkelijk, je staat 24/7 aan voor je kinderen nu. Een vast ritme hebben we nog niet — behalve opstaan, eten, ontdekken, spelen — maar nu we tijdelijk een vaste plek hebben, komt er sowieso meer rust. En meer tijd voor zelfzorg.

Via Instagram deelde ik de voorbije weken kleine dagboekfragmenten, vaak als samenvatting van de dag. Ik heb die opgeslagen in de highlights, dus als je me daar volgt, kun je de afgelopen dagen herbekijken. Ik voeg er hier enkele fragmenten toe.

Tot slot: het weer is zalig. Het is hier winter, maar overdag is het rond de 20 graden en ’s nachts koelt het af tot een graad of 6 à 7. De kinderen lopen nog steeds in korte broek rond en wij passen ons een beetje aan de Paraguayaanse cultuur aan — met een lange broek, al lopen we ook in T-shirt rond. We eten al eens buiten, wandelen en spelen in de zon, genieten van de lucht vol stapelwolken en géén strepen… het voelt als ademen.

We zijn nog steeds enthousiast. Paraguay voelt als een warm land — niet alleen qua temperatuur, maar ook qua mensen. We zijn benieuwd naar wat de komende maanden brengen.

Liefs,
Jamie