Time flies when having fun…
Een gekende uitspraak maar zo waar: de tijd vliegt hier voorbij.

Een maand geleden stonden we nog op het terrein van Herman, waar ik in mijn laatste blog de mooie vergezichten deelde. Toen genoten we van heerlijke temperaturen tussen de 18 en 25 graden. We bezochten de vis- en strandclubs van de kolonies, staken een vuurtje aan en smulden van onze marshmallows. Ondertussen is koning winter gepasseerd. Op enkele ochtenden was de auto zelfs licht aangevroren. ‘s Morgens rond de 6 graden, overdag zo’n 15 — zonnig, maar koud. Dat heeft ruim tien dagen geduurd. Lokale mensen zeiden dat de winter dit jaar erg lang duurt. Never been to Belgium or Holland, denk ik dan. Gelukkig is het sinds het weekend weer boven de 20 graden!

Ik deed voor mezelf een heuse inburgeringscursus: ik bezocht een kookdemonstratie met typische Paraguayaanse gerechten, naar aanleiding van het toen komende San Juan (Sint-Jansfeest). Hoofdzakelijk op basis van maniok, echt leuk én lekker. Het was ook een fijn weerzien met Perrine, van de Waalse familie die we ontmoet hadden. Als tweede onderdeel van mijn zelfgecreëerde cursus ging ik naar een Paraguayaanse kapster die enkel Spaans sprak. Ik kwam buiten met het kapsel dat ik wou en kreeg zelfs complimenten op mijn Spaans: missie geslaagd. Dat kappersbezoek (wassen, knippen, opnieuw wassen en stylen) kostte 80.000 Guaraní (ongeveer €8,75). Een week later ging ik terug om mijn haar opnieuw te laten wassen en stylen. Ik nam ook E. mee, die graag een korter kapsel wou. Opnieuw hetzelfde bedrag kwijt. Nog op de to-do: Paraguayaans rijbewijs. Dat kan zodra onze cedula (ID-kaart) klaar is.

Het weekend van 20 juni was er eentje voor de boekskes — zeker voor mijn mannen: rally rijden. Vooraf had ik contact met Bob, een Vlaming die al elf jaar in Paraguay woont en blijkbaar werkt voor een rallyteam. Zo kwamen we te weten dat er in onze regio een rally zou plaatsvinden. Nog niet het grote WRC-kampioenschap dat in augustus komt, maar een wedstrijd in de drie koloniesteden: Bella Vista, Obligado en Hohenau.

Op vrijdag bezochten we het ‘dorp’ waar alle teams verzameld waren en hun servicezones hadden opgebouwd. Dankzij Bob mocht V. in zo’n rallywagen zitten, hij glunderde van kop tot teen. We kregen uitleg over hoe alles werkt, wat ze meenemen, wat zo’n wagen kost… heel boeiend. Bob stuurde ons ook de locatie waar de teams zouden testdriven. Dat lieten we niet aan ons voorbijgaan. We konden de wagens van ongelooflijk dichtbij zien, we zorgden zelf voor een veilige perimeter. Uiteraard zei de organisatie ook waar we níet mochten staan.

Op zaterdag en zondag was de feitelijke race. V. en Pieter stonden vroeg op om langs het parcours een goede plek in te nemen. Ze kwamen terecht bij locals die meteen een kampvuurtje en eten voor hen brachten. Wat een gastvrijheid! Twee dagen lang waren ze razend enthousiast en maakten ze fantastische beelden met de GoPro. Kijk maar mee…

Dat was zonder twijfel het hoogtepunt van de voorbije maand. We deden verder weinig uitstappen, omdat in de week van 7 juli (nu dus) kennissen uit België toekomen, dan gaan we weer volop verkennen. Ook was de voorbije maand om terug tot rust te komen na de dagen in de drukke hoofdstad.

Wel bezochten we lokale restaurants en leuke winkeltjes. In Encarnación zit een zaak met allemaal natuurlijke en gezonde producten. En voor de kinderen wat verder een ijssalon per kilo, Mako’s. It’s all about balance.

Verder deden we ook enkele woningbezoeken, zowel huur- als koopwoningen. Eéntje zullen we nooit vergeten. Een nieuwbouwhuis in Hohenau, net afgewerkt. Na een rondleiding van 45 minuten en een reeks vragen aan de makelaar, ronden Pieter en ik het gesprek af. De kindjes staan buiten en hebben het wel gezien. Plots horen we E. gillen en krijsen. We stormen naar buiten — is ze oké?

Ik kijk naar rechts… en zie de muur (de erfafscheiding) in brokstukken liggen. Letterlijk op 1,5 meter van waar de kinderen stonden. V. lacht: “Wauw, net een aardbeving.” Op het naastgelegen perceel hadden werkmannen de grond afgegraven voor een fundering, tot vlak tegen de erfgrens aan, onder de gemetselde muur. Een recept voor instorting, uiteraard. De werkmannen kwamen meteen kijken of alles in orde was met de kinderen. Gelukkig wel, met de schrik ervan af gekomen. Een uurtje later rijden we er opnieuw langs en zien we dat de bouwfirma de brokstukken al heeft opgeruimd. Niet stilleggen van de werken, geen verzekeringsexpert nodig, gewoon directe actie.

De huizen die we zagen, varieerden enorm: van nieuwbouw tot typisch Paraguayaanse stijl. We hebben nog geen knopen doorgehakt. Eén woning is mogelijk wel iets, maar we hebben voor onszelf een budget bepaald. In België en Nederland zat ons kapitaal in onze woning vast (vast-goed). We merkten dat het niet voor ons werkte. Nu willen we het anders aanpakken en maken we daar bewust keuzes in. Hier (maar eigenlijk ook in BE/NL) hoeft het voor mij allemaal geen grand luxe te zijn, degelijk en proper. Tijd samen, zelfontplooiing, rust in je hoofd: dát is belangrijker. De mensen hier hebben veel minder maar lijken veel gelukkiger dan de doorsnee Noord-Europeaan.

Zoals ik vorig jaar al aanhaalde: familie en waarden zijn hier nog écht belangrijk. Iets wat bij ons wat verloren lijkt te gaan. In Nederland bijvoorbeeld worden Vaderdag en Moederdag op school vaak niet meer gevierd, want sommige kinderen hebben samengesteld gezin, moeten een ouders missen of hebben twee mama’s of twee papa’s.. Met alle respect voor de keuzes die mensen maken, maar een kind komt nu eenmaal voort uit een man en een vrouw, dat is biologisch zo bepaald. Ik zou er een heel draadje over kunnen schrijven, maar dat gaan we niet doen 😊

Tegelijk geeft dat me hier soms een dubbel gevoel. Onze eigen familie is er niet bij, gelukkig mijn gezin wél. En bovendien… zijn wij nu de immigranten. Dat besef ik elke dag. Daarom probeer ik daar ook bewust mee om te gaan. Als we hier echt willen wonen, wil ik me zo goed mogelijk integreren. Ik bezoek liever een lokale kapper dan bv. een Duitse. Zo leer ik niet alleen sneller de taal maar leg ik ook nieuwe contacten met mensen uit de buurt. In veel dorpen vind je hier nog steeds traditionele ambachten: mandenvlechters, wolbewerkers, hangmattenmakers… Mooi om te zien dat die cultuur levend wordt gehouden, net als hun eigen taal: het Guaraní.

 Wat me opvalt, zeker in vergelijking met BE/NL, is dat nieuwkomers hier zich (moeten) aanpassen aan de samenleving, niet andersom. In België en Nederland zie je het omgekeerde gebeuren: daar proberen we zo inclusief mogelijk te zijn, wat op zich een mooi streven is. Halalmaaltijden, religieuze feestdagen van andere culturen in de jaarplanning, genderneutrale taal … Ik zeg niet dat dat per definitie fout is. Uit eigen sfeer, ik heb jaren gewerkt voor en met een Marokkaans-Belgische baas, niet alleen een fantastische werkgever maar ook als persoon, alsook gewerkt met internationale klanten en leveranciers uit verschillende werelddelen en culturen. Altijd met wederzijds respect. Ik zou het niet anders gewild hebben en ik heb er veel van geleerd.

Tegelijk merk ik dat het draagvlak in Europa stilaan afneemt. Dit roept steeds meer wrijving op. Ik besef dat de mensen zelf, zowel de nieuwkomers als de oorspronkelijke inwoners, daar weinig aan kunnen veranderen. Wat je ziet, is dat dit soort spanningen vaak voortkomen uit politieke spelletjes, gestuurd van bovenaf. Verdeel en heers is een strategie die al eeuwenlang wordt toegepast. Door groepen tegenover elkaar te zetten, behoud je macht en controle, helemaal in onzekere tijden. Zolang mensen elkaar als tegenstanders blijven zien, kijkt niemand omhoog naar wat daar gebeurt. (Denk maar aan de Corona-crisis, Oekraïne,…)

In Paraguay wordt van je verwacht dat je je aanpast. Je kan dit uiteraard niet één-op-één vergelijken met Europa, het gemiddelde loon bedraagt hier amper 300 euro. In Europa draait de geldmachine op volle toeren, zijn we in Belgie/Nederland bij de groot-verdieners. Daar kunnen we ons een beleid van eindeloze tegemoetkomingen nog veroorloven, of dat denken we toch. Hier moet je voor jezelf kunnen zorgen.

Wat ik hier schrijnend vind, is dat veel nieuwelingen, zeker uit de jongste golf immigranten, door elkaar worden gezien als melkkoe. Er wordt misbruik gemaakt van vertrouwen. Ook wij zijn al in een paar dingen getrapt. En wij niet alleen, we horen het velen zeggen. Dat is jammer genoeg de leerprijs die je betaalt. Ook bijzonder dit, want de meesten gaan weg omdat ze zich in Europa niet goed behandeld voelen en doen dan hetzelfde hier met hun land/continent-genoten. Onbegrijpelijk voor mij.

Natuurlijk mag ik niet iedereen over één kam scheren. Ik heb ook al oprechte mensen ontmoet en zal dit blijven doen en omarmen. Maar zie ik een rode vlag of voel ik geen 100% JA? Dan mag ik daar ook echt op vertrouwen.

We ronden af met een vrolijke noot: we kochten fietsen voor de kindjes. Ze misten het fietsen zo. In Nederland fietsten we elke dag naar school. Toen we nog maar één auto hadden, deden we nóg meer met de fiets. En dan waren ook hun fietsen weg. Dolgelukkig zijn ze nu… en zoals altijd: happy kiddos, happy parents. Wel even zoeken naar vlakke paden of wegen voor E.

Zoals gezegd zijn deze week Belgische kennissen toegekomen en hebben we weer heel wat leuke dingen gedaan én nog op de planning staan. Daarover volgende keer weer meer.

Via Instagram deel ik regelmatig kleine samenvattingen van de dag. Ze zijn opgeslagen in de highlights, dus als je me daar volgt, kan je ze herbekijken. 

Veel liefs uit Hohenau,
Jamie