Met de nodige vertraging lees je de blog die eigenlijk twee weken terug had moeten verschijnen. Het waarom lees je ook hieronder… vamos!

De afgelopen weken vlogen voorbij en waren gevuld met hoogtes en laagtes: een mix van ontdekking, kleine uitdagingen en persoonlijke mijlpalen. Alles begon toen Belgische kennissen arriveerden. Terwijl Pieter en V. net naar Asunción reden om onze nieuwe nummerplaat op te halen, wat natuurlijk langer duurde dan verwacht, stonden E. en ik klaar met een lekkere maaltijd om onze gasten te verwelkomen. Het was fijn om even terug Vlaams te kunnen praten, onze eigen taal en voor hen rustig te beginnen, voordat we samen de omgeving en verder gingen verkennen.

We hebben Hohenau laten zien zoals wij het kennen: de strandjes van Bellavista en Obligado haven, een bezoek aan Casa Raatz, één van de grootste olieproducenten in Paraguay. Ze zijn naast hun olie ook gekend voor Pajarito, een merk van Yerba Mate. We kregen een rondleiding in de fabriekshal, de kwekerij en een museum. Zeer veel interessante dingen gehoord en gezien. Hier gebeurt bv. nog zeer veel manueel. Zelfs het sealen van pakken (zoals wij bv. de verpakking van theedozen kennen) wordt door mensen gedaan, niet machinaal. Ze exporteren de maté zelfs naar Tsjechië!

Een van de hoogtepunten was de Ruta Jesuítica. In Trinidad waren de ruïnes bedekt met ochtendmist, waardoor het er mysterieus uitzag. Zodra de mist optrok, kregen we een heel ander beeld van de indrukwekkende overblijfselen. ’s Avonds gingen we naar Jesús de Tavarengue, waar de ruïnes tot leven kwamen met een 3D-projectie over de Jezuïeten, hun tradities, manier van omgang met de Guarani en hoe ze uiteindelijk verdreven werden.

De week sloten we af met een spontane Belgenbarbecue. Pieter en ik zorgden voor een uitgebreid buffet met groenten, een luxe in Paraguay, waar vaak slechts één of twee groentjes of slaatjes bij het vlees worden geserveerd, en de familie Verreydt zorgde voor de locatie en had het vlees en het dessert voorzien. Een Belgisch gezin dat zo’n 70 km over de grens in Argentinië woonde, voegde zich bij ons, waardoor de tafel nog gezelliger werd. Er werd Frans, Nederlands en Spaans gesproken, oh, wat maakt mijn hart een sprongetje van al die talen bij elkaar. Mijn hoofd soms iets minder. Tel daarbij dat hier ook Duits wordt gepraat…

Na deze week vertrokken we richting Ciudad del Este. Daar brachten we een bezoek aan de watervallen van Foz do Iguaçu in Brazilië. Net als vorig jaar was het weer een kippenvelmoment, maar dit jaar vond ik het extra bijzonder omdat E. nu zelfstandig kon wandelen, zonder gips aan haar been. Zo gaan we nog veel “herinneringen” hebben. We lieten onze kennissen de beruchte China Shopping in Shopping Paris zien: een hele verdieping vol kwaliteitsproducten en niet de typische ‘China brol’ zoals je zou verwachten. We vonden zelfs Guylian chocolade uit België, meer bepaald uit Sint-Niklaas, onze geboorteplaats! Aansluitend reden we naar het Drielandenpunt, waar we even konden genieten van het uitzicht vanaf Paraguay naar Brazilië en Argentinië. Daarnaast bezochten we nog het strand Playa Tacuru Pucu, een prachtig strandje in CDE. Vorig jaar konden we er niet, 30 graden en het was “gesloten”

Eén van de redenen dat we CDE bezochten, was een bezoek aan een mining farm. Helaas ging dat heel last-minute niet door. Paraguay is ideaal voor bitcoin mining dankzij de goedkope en overvloedige elektriciteit. Ook de president Santiago Pena bezocht al eerder een mining farm in de Hernandarias. Mining, crypto en bitcoin zit hier nog in de lift. Het blijft voor ons ook een waardevolle asset om te hebben, om je portefeuille gespreid te houden, makkelijk mee te nemen…

Na een kleine week in Ciudad del Este, keerden we terug met ons gezin naar Hohenau. Hoewel we een leuke tijd hadden, was het ook weer fijn om in onze eigen bubbel te zijn. Bovendien brak een nieuwe fase aan: de kinderen mochten school proberen. De reden: sneller de taal leren, vriendjes maken én een beetje ademruimte voor Pieter en mijzelf. De schooldag duurt van 7 tot 11.30 uur, vroeg dat zeker wel. Maar vast een voordeel in de warme periodes. Voor de laatste schooldag startte, ging ik samen met de kindjes naar Buho Park in Jésus, een buitenspeeltuin midden in het bos. We hadden het park voor ons alleen en konden rustig spelen en ontdekken.

E. startte in de kleuterklas, de zogenaamde “jardin”. Pieter en ik wisselden elkaar af om haar eerste dagen te begeleiden, maar al snel besloot ze: “Ik kan dit wel alleen!” In haar klasje zaten twee kindjes die ze kenden maar geen Nederlands praten. Enkel Spaans. Op deze leeftijd is taal nog ondergeschikt aan de activiteit en leert ze veel door doen en zijn. Ze kwam naar huis met Spaanse liedjes en woordjes die ze had geleerd. Geïnspireerd door Waldorf en Montessori gaven de profe (de juf, afkorting van profesora) onderwijs.

V. kwam terecht in Quarto Grado, 4e leerjaar. Een klas met zowel Spaanse kinderen als Duitse. De juf nam helaas weinig moeite hem te helpen met het Spaans. De kinderen spraken voornamelijk Duits met hem wat maakte dat hij na 3 weken school beter Duits kan dan Spaans. Met de oude gsm van Pieter en Google Translate trok hij naar de klas om toch maar iets te kunnen verstaan. Hij merkte op dat er weinig gerekend werd. Er was natuurlijk ook al een hele week waarin activiteiten gepland waren, nl. Semana de la Niño/Niña, waarin de kinderen leerden over de geschiedenis van Paraguay, inclusief de Triple Alliance-oorlog waarbij kindsoldaten werden ingezet. V. kreeg daar een informatief blad over, wat ons als ouders ook weer nieuwe dingen leerde over ons nieuwe thuisland. We zijn super trots op hen dat ze dit deden, in een vreemd land naar school gaan waar je de taal niet machtig bent.

Wat ik wel erg bijzonder vond, was dat we het laatste rapport van V. moesten laten vertalen om hem hier in Paraguay in het schoolsysteem te kunnen opnemen. Niet zomaar het laatste rapport maar eentje van een volledig schooljaar. In zijn geval, het derde leerjaar. Dat had ik gelukkig bij en heb ik dus gevraagd bij de enige vertaler Nederlands – Spaans hier in Paraguay. Om een kind van 9 jaar op te nemen in een schoolsysteem, een rapport laten vertalen dat bestaat uit een paar cijfers, plantjes en een afsluitende alinea🤷‍♀️

Tussen al deze avonturen door hebben we ook nog een persoonlijke mijlpaal bereikt: het rijbewijs in Paraguay gehaald, inclusief korte cursus (1u), EHBO-les, klassikaal examen… ja je leest het goed 😊 In totaal waren we ongeveer 100 € kwijt voor 2 autorijbewijzen en 1 motorrijbewijs. Kleine dingen die hier weer nét even anders verlopen dan in België of Nederland. Het rijbewijs konden we afleggen zodra onze cedula (Paraguyaanse ID kaart) in orde was. Die ontvingen we midden juli. Daarmee konden we ineens ook een basis-rekening openen bij de bank. Dit kon gewoon via de website of app in mijn geval. Voor een uitgebreide rekening moet je een bezoek aan een kantoor brengen en de nodige documenten kunnen voorleggen, afhankelijk van je situatie. Dat is nog een to-do.

Ondertussen bezochten Pieter en ik meubelzaken en bestelden we alles voor ons nieuwe huur-appartement: een ruim 3-slaapkamerappartement in Obligado. Het zou vrij komen midden augustus wanneer de huidige bewoners terug naar Argentinië verhuisden.

Ik startte ook met Pilates. Niet de grondoefeningen maar op zo’n bank. Mijn spieren hadden een trainingspauze gehad en dat heb ik geweten. Eerlijk, het leek soms meer op een middeleeuws marteltuig dan een sporttoestel. Maar positive thinking: ik zie vooral ook het in balans brengen van lichaam en geest, kracht en flexibiliteit.

En toen kwam minder leuk nieuws: het huurappartement was nog niet vrij. De huidige bewoners waren nog niet vertrokken. Omdat het WRC Rally-weekend (28 tem 31/08) eraan kwam en alle accommodaties in de nabije omgeving volgeboekt waren, moesten er wat knopen worden doorgehakt. Na diepe gesprekken en evalutaties, pakten we onze koffers opnieuw in en vertrokken richting de hoofdstad. Kinderen waren toch nog niet officieel ingeschreven op school, de school was ook niet helemaal wat we zochten, vooral voor V. Als je na 3 weken nog geen woord Spaans hebt geleerd in Paraguay maar wel goed Duits kan, dan klopt er iets niet. Pieter reed een keer over-en-weer met fietsen, campingstoelen en andere spullen. Afgelopen maandag 25/8 volgden wij met ons hebben en houden. Weer alles inpakken, gelukkig zijn we expert geworden in koffers en auto inladen Tetris-stijl.

We logeren nu in Ypacarai. Wie ons vorig jaar volgde of de blogs las, zal in de volgende blogs het huisje en omgeving wel herkennen.

Een enorme tegenvaller was het zeker, we waren net wat gesetteld. Er waren oplossingen, maar als ik er hard aan moet trekken om het te laten lukken, dan klopt het niet. Ik geloof dat energie aantrekt en misschien hoorden we daar gewoon (nog) niet. Ik geloof dat dit zo moet lopen, omdat er misschien wel iets anders, iets mooiers op ons wacht.

Ik merk dat we hierin niet alleen staan. Steeds meer gelijkgestemden vertellen dat ze hetzelfde ervaren: dat er kosmisch vanalles verschuift, dat we uitgenodigd worden om te bewegen richting wat wél klopt. Soms lijkt het alsof we kleine tekens ontvangen, die ons stap voor stap verder wijzen.

Zo ook bij ons. De tellerstand toen we vertrokken uit het huisje in Hohenau was een rond getal, alsof het universum ons een knipoog gaf. En dat we nu terugkeren naar de plek waar E. ooit haar been brak, voelt alsof de cirkel zich sluit. Alsof het leven zegt: dit hoofdstuk is afgerond, er wacht iets nieuws.

Natuurlijk vinden we het jammer dat we nieuwe vrienden ‘achterlaten’. Dit hadden we zelf ook niet zo bedacht toen we naar Paraguay verhuisden. En toch… het mooie is dat we de vrijheid hebben om deze move te maken. Misschien is dat wel onze grootste rijkdom: de vrijheid om te bewegen, te luisteren naar onze intuïtie en opnieuw te (durven) kiezen. We zijn nog niet vastgegroeid op één plek.

Misschien is dat wel de essentie: niet vastklampen, maar vertrouwen dat elke deur die sluit ons dichter bij de juiste deur brengt.

In de volgende blog neem ik jullie mee in het WRC avontuur van mijn gezin, alsook hoe de eerste dagen/weken vanuit Ypacarai verlopen. Op terug naar een stabiele plek…

Saludos,
Jamie

PS: op Instagram deel ik elke week een samenvatting. (Meestal op maandag) Ze zijn opgeslagen in de highlights, dus als je me daar volgt, kan je ze herbekijken.