Vier maanden geleden verhuisden we van Hohenau naar Ypacaraí. En wat was het stil… op deze website, niet in ons leven.

Ik beloofde in de vorige blog een update en hoe mijn gezin het WRC in Paraguay had beleefd. But life happened. Ik zou een heel epistel kunnen schrijven, een echte uitgebreide update maar ik voel dat ik mag gaan naar enkele kernpunten en hoe het ons nu vergaat.
(voor dat WRC verwijs ik je graag naar het YouTube-kanaal Epic Rides van onze zoon)

Intussen is ook het nieuwe jaar begonnen, met een nieuwjaarsduik. En 2025 eindigden we met een eindjaarsduik. Met temperaturen tot 38 graden.
Het was erg bijzonder… kerst met shorts en tshirt.
En toch, de kerstperiode, viel er opvallend veel regen.
Niet helemaal waarvoor we naar hier kwamen.

Langs deze weg, ook onze beste wensen voor een schitterend 2026!
Met een goede gezondheid voorop! Al de rest (maar ook die gezondheid) hebben we zelf in de hand.

De eerste weken in Ypacarai waren niet per se rustig.
We waren zoekend, ondanks dat we het huisje en de omgeving wel kenden.
Twijfelend…

Wat nu?
Wat wil hier ontstaan?
Wat vraagt dit land van ons?
Hoe gaan we dit aanpakken?

En heel langzaam begonnen we onze draai en een ritme te vinden, ook rust toe te laten.

Mijn schoonzus kwam in november drie weken op bezoek.
Wat keken we daar allemaal enorm naar uit! De kinderen hadden welkomstborden geknutseld voor in de luchthaven.
We reisden en lieten haar de mooiste (en minder mooie) plekken van Paraguay zien. We verkenden ook nieuwe plekken. Ze maakte kennis met nieuwe vrienden die we hier in die tijd hebben gemaakt en zag het huis waar we na haar vertrek heen zouden verhuizen.

Het was zo fijn om iemand te zien die je kent.
Die je niet hoeft uit te leggen wie je bent, hoe je bent, wat je (niet) doet…
Die je geschiedenis kent.

De kinderen zijn sowieso dol op haar maar voor V. was zij het mooiste cadeau op zijn verjaardag. En over cadeau’s gesproken, hij werd niet vergeten: familie en vrienden hadden vanalles verzameld en meegegeven met Griet. Zij ging terug met een halve lege koffer 🙂

En dan kwam het afscheid…
Dat ging dieper dan we hadden gedacht. We waren allemaal enorm geëmotioneerd, er vloeiden meer tranen dan bij ons vertrek uit België, zo voelde het althans.
Want dan voel je heel scherp: je hebt een leven achtergelaten en bent een nieuw aan het bouwen.
Dat nog niet stevig staat, dat nog niet verankerd is en zij gaat terug naar alles wat gekend is, wat veilig en gekend voelt.

Enkele beelden van onze reis met mijn schoonzus door Paraguay

Een huis dat ons vond

Na het vertrek van mijn schoonzus, zouden we dus verhuizen naar een nieuwbouwhuis op een nieuwe verkaveling, ergens op “den buiten”. Een plek waar jonge gezinnen zich aan het vestigen zijn, met o.a. Nederlandstalige gezinnen, waar natuur, rust en nog zoveel meer aanwezig zijn.
Alles lag vast.

Tot ongeveer een week voor de verhuis, ons huidige huis op ons pad kwam.

En wie ons kent, weet dat wij steeds ons woord houden. Dat we niet snel afwijken… maar Paraguay laat ons duidelijk merken dat we geen (te) strakke planningen moeten doen, dat we mogen meeflowen.

Het werd dit huis: ons kleine paradijs, met een grote groene tropische tuin en zwembad.

En ineens waren er ook:
Twee honden.
Een kat.
Een tuinman.
Een huishoudster.

Alsof het universum zei:
hier, neem maar.

De kinderen vroegen allang voor een huisdier en nu hebben ze er 3.
Zal ik dit onder de noemer “manifesteren” plaatsen? Want daar heeft het nu wel héél veel van weg.

Hoe je het ook wil kaderen, ik geniet enorm van de uitzichten in onze tuin, op ons terras,…

We wonen nu in een huis dat 22 jaar lang toebehoorde aan een Duitse man.
Koloniaal, kil, mannelijk, een inboedel die ook meekwam uit Duitsland en nog steeds gebruikt wordt, tot koffiezetapparaat en mixer.

En wij zijn het langzaam zachter aan het maken. Meer rust en eenvoud, meer vrouwelijkheid en bezieling in het huis. Dat begint uiteraard met opruimen, zijn container wordt dus opnieuw geladen. Niet voor vertrek dit keer maar als opslag.

Dit huis heeft een stevig canvas dat we volledig kunnen en mogen herschilderen, herschrijven.

Ondertussen leren we hier ook leven met spinnen, slangen en leguanen.
Het is soms wennen en vooral schrikken als je zo’n beest tegenkomt.
Ik leer: ik ben hier te gast.
En tegelijk probeer ik het ook een thuis te maken. Al heb ik die dieren liever niet in huis.

Ypacaraí, Asunción en het nieuwe netwerk

Ypacaraí voelt anders dan het zuiden van Paraguay.
Minder Europees. Meer Paraguayaans. Dus ook meer afval langs de weg, putten in de baan en roekeloos rijgedrag.

We wonen dichter bij de hoofdstad.
En Asunción voelt voor ons als een soort van anker.
Levendig, open, modern,met expat-communities die sneller bewegen.
Waar contacten vanzelf gaan, waar je elkaar helpt, zonder bijbedoelingen.

We hebben hier al meerdere barbecues gehad in onze quincho.
Met Belgen en Nederlanders, met mensen die “weten waar je doorheen gaat”.
Geen netwerk. Geen strategie.
Gewoon: samen iets (proberen) opbouwen in een nieuw land

Kinderen, systemen en het tussenveld

Met de kinderen zijn we nog zoekende. School blijkt hier bureaucratischer dan een verblijfsvergunning aanvragen 😂
En misschien is dat geen toeval.

Want ook onze kinderen leven in een overgang. Dat is toch hoe ik dit eerste jaar tot nu toe ervaar. Wij willen hen ook niet forceren in iets wat nog niet klopt.

We leven in een tussenveld, een soort tussenlaag zeg maar. Niet meer onderweg maar ook nog niet helemaal “geland”.

Ze of beter, we, genieten wel enorm van de vrijheid die ze hier mogen ervaren. Van alles wat wij en Paraguay hen aanreiken. V. rijdt intussen mee op de kartingclub in Asuncion en thuis heeft hij een quad. Soms gaat die vrijheid gepaard met boze buien en heimwee maar ook dat hoort bij deze overgangsfase.

Begin september kreeg ik een corporate job aangeboden.
Fulltime, high level. In een boeiend en innoverend veld. Een ongelooflijke kans, echt.

Ik had een heel fijn en informeel gesprek met de CEO, de eigenaar van het bedrijf.
Ik zie nu welke mooie stappen zij zetten.

Maar ik voelde ook:
dit is niet het moment.

Zeker niet voor mijn gezin.
We waren nog maar net hier op deze plek aangekomen.
Mijn prioriteit lag (en ligt) eerst en vooral bij een veilige bedding creëren voor mijn kinderen.

Hoe geflatteerd ik me ook voelde en welke mogelijkheden dit zou bieden, zowel voor mijn als onze ontwikkeling, toch koos ik voor rust.
Voor mijn eigen projecten. Voor ons leven dat eerst mag landen..

Hier zijn we nu

We weten niet precies of exact waar dit heen gaat.
Maar we weten wél:

We leven dichter bij onszelf dan ooit, trager, zachter.

Niet perfect (zeker niet, verre van soms)
Niet af. Maar echt.

En misschien is dat precies wat dit nieuwe jaar van ons vraagt.

We gaan het zien…

PS: op Instagram deel ik regelmatig een weekly update. Ze zijn opgeslagen in de highlights, dus als je me daar volgt, kan je ze herbekijken.